:: MENU ::
---------------
Strona główna
O mnie
Historia rasy
Wzorzec rasy
Pielęgnacja
Artykuły
Galeria zdjęć
Dodatki
Linki
Autor strony
Kontakt

:: Historia rasy c.d. ::

Inna teoria mówi, że dzisiejsze beagle powstały z krzyżówki Northern Hounds i Southern Hounds. Skąd takie połączenie i jak wyglądały te nie istniejące już rasy? Kiedy w 1066 roku Wilhelm Zdobywca przeprawił się przez kanał La Manche by podbić Anglię, towarzyszyła mu liczna drużyna, służba oraz żywy inwentarz. Wśród zwierząt były tzw. Northern Hounds, psy bardzo przypominające dzisiejsze bloodhoundy, ale sporo od nich mniejsze. Paradoksalne, że przybyłe z południa psy nazywano Northern Hounds "psy gończe z północy". Obecnie jednak etymologowie rozwiązali ten paradoks. Okazało się, że znana nam jest zniekształcona wersja wyrażenia, które pierwotnie oznaczało "psy Normanów". Drużyna Wilhelma Zdobywcy, chcąc poprawić szybkość swoich psów, używanych do polowania na grubą zwierzynę (tj. jelenie, wilki, a czasem nawet i niedźwiedzie), krzyżowała je z gryhoundami. Trochę później dokonano ponownej krzyżówki. Tym razem użyto wymienionych wcześniej Southern Hounds. Ta gaskońska rasa psów (ówcześnie Gaskonia była brytyjską prowincją) słynęła z wielu talentów myśliwskich, m.in. ze wspaniałego węchu i dobrego "głoszenia" zwierzyny na tropie. Wyglądem przypominała dzisiejszego gończego Gaskońsko-Sainton-geois. Powstała mieszanka stała się "brytyjską specjalnością" już w czasach Edwarda III. Z czasem słabość rodziny królewskiej do beagli nie osłabła. Wielkim jej miłośnikiem był Edward VIII. W czasach panowania jego córki, Elżbiety I, wielu posiadaczy ziemskich trzymało sfory psów myśliwskich, często złożonych z beagli. Sama Elżbieta I hodowała nawet miniaturową odmianę rasy. Były to tzw. Elisabeth Beagle lub Pocket Beagle. Psy te mierzyły około 22 cm w kłębie, ale zdarzały się także osobniki nie przekraczające 18 cm. W kronikach możemy natknąć się na wzmiankę, że w torbach przy siodle królowej mieściło się, bagatela, dziesięć do dwunastu jej piesków. Cóż to za miniaturki! Ale i cóż to za koń je nosił! Samo siodło Elżbiety ważyło 36 funtów. Stąd też powstała żartobliwa jednostka miary beagla - pock. Jeden pock równa się siedmiu beaglom.

Hodowla minibeagli zakończyła się definitywnie na początku XX wieku. Przyczyną były duże trudności w rozmnażaniu miniatur. Beagle nie były trzymane tylko przez królów i właścicieli ziemskich. Równie chętnie z psami tej rasy polowali bogaci mieszczanie. Czasami pojedyncze egzemplarze trafiały do miast jako kompani dzieci. Jak bardzo jednak beagle zrosły się z wiejskim krajobrazem Wysp Brytyjskich może świadczyć fakt, że gdy w 1890 roku zaczynano tworzyć klub rasy pojawiły się głosy twierdzące, że nie ma sensu zajmowanie się czymś tak pospolitym jak beagle.

Na wystawy rasa zawitała w drugiej połowie XIX wieku. Było to w roku 1877 na wystawie zorganizowanej w Alexandra-Palace. Trzynaście lat później, w roku 1890 w Wielkiej Brytanii założono Beagle Club. Niedługo później ogłoszono wzorzec beagla. Oficjalnie rasa została uznana przez Angielski Kennel Klub (odpowiednik naszego Związku Kynologicznego) w 1920 roku, ale aż do lat czterdziestych XX wieku psy tej rasy były rzadkimi gośćmi wystaw psich piękności. Ówcześni właściciele beagli hodowali je tylko jako psy pracujące: liczyła się głównie użytkowość, a nie ściśle określony wygląd.

...dalej